mösyö

İki sene önce Paris’te Erasmus öğrencisi olduğum dönem. Bastille’de 6 katlı asansörsüz bir binanın çatı katındaki 18 metrekarelik odada üç kişi yaşıyoruz. Aylardan Aralık. Bok gibi soğuk Paris akşamında evdeki dandik elektrikli ısıtıcıyla ısınmaya çalışarak her zamanki gibi laptoplarımızın başındayız. Zayıflamış ve yorgun haldeyiz. Ömrümüzde görmediğimiz kadar hızlı internet bağlantısı sayesinde salya akıtarak film değil, adeta ülke sinemalarını toptan indiriyoruz. Yine evde film izleyerek geçireceğimiz bir geceye evrilmekte olan akşam, banliyöde oturan bir arkadaşımızın yemek çağrısıyla yön değiştiriyor. Tabii ki kalkıp gidiyoruz.

Evde biz dahil yedi Türk öğrenci, bir miktar rakı, bir miktar şarap, bol köfte, Türk mahallesinden alınmış yaprak sarma ve Ömür Yoğurdu var. Teypte Sezen Aksu. Muhabbet güzel. Kadıköy - Paris arası gidip geliyor. Vakit ilerledikçe haliyle kafalar güzelleşiyor. Lakin son metronun saatinden emin değiliz. Şu cigarayı da içelim, bu da yolluk olsun derken yarıma doğru çıkıyoruz. İstasyona gidiyoruz, aa metro var. Demek ki seferler bitmemiş, yaşasın. Hepimiz şehrin ayrı bir köşesinde oturuyoruz, aktarma hayatımızın anlamı. Gece metrosu acayip bir ortam. Sarhoşlar, deliler, bağırıp çağıranlar. Her şey serbestmiş havası var. Oberkampf’ın aktarma için uygun bir istasyon olduğuna karar verip iniyoruz.

Etrafta kimsenin olmamasından güç alınıp sigaralar yakılıyor. Sarhoşluk neşesiyle sarılmışız. Felsefeci arkadaşlar uzun uzadıya magic mushroom etkisinde gerçekliğin nasıl algılanabileceğini tartışıyor. Tezahüratlar bağırılıyor. Dakikalar geçiyor. Karşı tarafta metro beklemekte olan teyzenin sakinliği sinir bozucu olmaya başlıyor. Sonunda birimiz metronun ne zaman geleceğini sormak üzere yanına gidiyor. Sonuç hüsran: “Abi kadın deli. Metro falan yok.” Tek çare çıkıp gece otobüslerinin geçtiği merkezi bir durağa kadar yürümek. Bu soğukta. Ne tarafa gideceğimizden emin olmaksızın. Of.

Moral bozukluğuyla çıkışa gidiyoruz. İstasyon girişi otomatik parmaklıklarla kapanmış durumda. Tamam, olabilir. Sakin olalım. Diğer çıkışa gidelim. Koşuyoruz diğer çıkışa, manzara aynı. Demir parmaklıklar inmiş. Gece 1’de metroda mahsur kaldık. Sabah 06:30’a kadar metro yok. Karşıda deli bir teyze sigara içerek bizi izliyor. Yıkım. Çaresizlik. Gıda otomatlarının varlığı ve istasyonun soğuk olmamasıyla avunma çabası. “Sabaha kadar muhabbet” hususunda hemfikir olurken yüzlerdeki zoraki gülümseme. Ani ayılma. Sıkıntı var. Sigaralar reloaded.

Koltuklara oturup sessizleşiyoruz. Birkaç on dakika sonra gece, daima daha fazla saçmalaşabileceğini kanıtlıyor. Karanlığın içinden, rayların üzerinden iki adam çıkageliyor. Şakalaşıp gülerek yürüyorlar gitgide salaklaşan bakışlarımıza karşılık vermeden. Hayatımın bir zombi filmine en yakın dakikaları. Birimiz ne yaptıklarını soruyor. Burdan République’e kadar yürüyeceğiz, isterseniz siz de gelin, diyorlar. Tehlikeli değil mi, diyoruz. Tehlikeli, diyorlar. Elektrik var. Sonra tünelin diğer tarafına girip kayboluyorlar. Deli teyze bir sigara daha yakıyor. Zaman üzerimize yapışmış gibi. İç çekişler.

Kendi içimizi dinlemeye durmuşken dışarıdan çöp arabasının sesini duyuyoruz. Bir adam başka birine bağırıyor. “Mösyöö” diye haykırarak çıkışa koşuyoruz. İstasyona inen merdivenleri süpürüyor mösyö. Halimizi anlatıyoruz, birini arayıp kapıyı açtırmasını istiyoruz. Mösyö gülüyor. “Butona bassanıza” diyor. Ne butonu? Şurdaki büyük olan mı? Bastık. Evet, yanar döner turuncu ışıklar eşliğinde parmaklıklar kalkıyor. Kendini aptal gibi hisseden bir grup sevinçli insan olarak soğuk geceyle birleşiyoruz. Teşekkürler mösyö, sen olmasaydın metroda uyuyacaktık. Şimdi gece otobüsü bulmak için bir saat yürüyebilir, durak bulunca heyecanla yanlış otobüse binip aynı yolu geri tepebilir, sabaha doğru donmuş ve bitap halde sidik kokulu Paris’in dört yanındaki çatı katlarına, 118 basamakla çıkılan yataklarımıza düşebiliriz. Saçlarımıza sigara kokusu sinmiş, soğuk kemiklerimize tutunmuş, kaldırımları kaplayan incecik buzun çıtırtısı kulağımıza bulaşmış.