ev

Eve özlem duyulur. Ev, dinlenme yeridir çünkü. Eve gelirsin, dışarıdan. Ev, gelinen bir yerdir. Dönülen bir yerdir. Dönülmesi için önce oradan ayrılınması gerekir. Dışarı çıkmak gerekir. Sabah çıkılır evden, akşam eve dönülür. Evde uyunur, akşam yemeği yenir, banyo yapılır, sevişilir. Ev temizlenir, düzenlenir, içindeki anılar kaldırılıp altları süpürülür. Evde misafir ağırlanır, ev sahipliği yapılır evde. Yastıkların yerleri değiştirilir. Sabah ev havalandırılır, bilhassa hafta sonları. Yaşar ev sen dışarıdayken, döşemeleri çıtırdar, tozlanır, senin -iyi ki- görmediğin böcekler yürür içinde. Ev güvenlidir, belli bir mesafeden. İçinde yaşamana rağmen koruduğun o mesafeden.

Tüm gün evde olmaya başladığın zaman o mesafeyi kaybedersin. Sabah havalanan ev öğleyin soğuk olur iyiden iyiye, camları kapamak gerekir. Kapının altından toz girer de uçup kitabının üzerine konar, görürsün. Mutfakta iki anten buzdolabının altına sıvışır bir şeyler atıştırmak isterken sen. Kaygı vericidir ev, dışarı çıkmıyorsan. Çünkü dinlenmiyorsundur artık, eve dönmüyorsundur. Evdesindir zaten. Bütün gün bitsin diye beklediğin mesainin anlamı kalmamıştır. Çıkmayacak bile olsan pijamalarınla oturmak istemezsin, evde çalışıyorsan. O dizleri çıkmamış eşofman altı, saçlarını özenle toplaman, giydiğin deliksiz çorap evdeki mesainin ifadesidir. Üzerine gelir bir süre her şey. Ofise gitmediğin için dışarıda kaldığını sanırsın. Sonra bir sabah pencerenin dibine konar kargalar, toprak bulaşır ayaklarından pervaza. Aspiratörün içinde yuva yapan kuşların çerçöpünden geliyordur o böcekler. Gün ortasında çıkıp yürürsün, uzun zamandır o saatte o ışıkta görmemişsindir denizi. O zaman korkun azalır. Evine alışırsın. Gündüz sessizliğinde odalarda yürürken eklemlerinden çıkan sesleri seversin. Ve yavaş yavaş, evini geri alırsın. Çok iyi gelir bu.