Yorgunluğun tuhaf bir konforu var. Sanki evren de seninle birlikte yorulmuş da sana bir şey yapamaz hale gelmiş gibi. Yeterince yorulursan her şey içine işlemeden üzerinden akıp gidiyor. Düşünceler tutunamıyor, sesler tutunamıyor, zemin kayganlaşıyor. Sen, kaygan zemin oluyorsun. Tv karşısında uykuya dalmadan önce hissedilen tatlı uyuşukluğa benziyor. Farkı, uykuya dalamıyorsun. Hiçbir şey vaat etmeyen bir yatak moral bozucu.